De toekomst van steden in het internet-tijdperk

Al sinds de mens zich begon te organiseren in steden, hebben we een idee over hoe de steden van de toekomst eruit komen te zien. In de recente geschiedenis hebben de wetenschap en sience-fiction de steden van morgen voorspeld en voorgesteld. Deze toekomst visies leken ons een paar belangrijke ontwikkelingen te beloven, namelijk een zee van wolkenkrabbers, vliegende auto’s en instant communicatie via kleine apparaten en alomtegenwoordige digitale displays.

Terwijl de vliegende auto’s een fantasie blijven, en de meeste van ons nog steeds niet leven in wolkenkrabbers (behalve misschien in Shanghai), is de voorspelde toekomst van instant communicatie werkelijkheid geworden.

Apparaten aangedreven door krachtige microprocessoren die passen in de palm van uw hand? Check. Draadloze communicatie met bijna iedereen in de wereld? Check. Touchscreens? Check. Deze nieuwe vormen van digitale interactie zijn een transformatie van bijna elk aspect van onze samenleving met inbegrip van de stedelijke omgeving.

De laatste grote technologische vooruitgang die steden hervormde was de auto (sommigen beweren dat het de lift). In beide gevallen opnieuw vormen deze technologieën de fysieke aspecten van het leven in steden, in hoeverre een persoon zou kunnen reizen of hoe hoog een gebouw zou kunnen zijn. Maar het basisprincipe van de manier waarop steden werkte is hetzelfde gebleven. Wat er anders is aan het informatie tijdperk dat werd ingeluid door persoonlijke computers, mobiele telefoons en het internet. Er is de mogelijkheid om de sociale organisatie van de steden een nieuwe vorm te geven en burgers de kennis en instrumenten te geven om actief deel te nemen in het beleid, planning en het beheer van steden. Een goed voorbeeld is de digitaliseringslag die de ruimtelijke ordening onlangs heeft gemaakt.

Veel stedenbouwers, beleidsmakers en bestuurders erkennen nu het buitengewone potentieel van deze nieuwe instrumenten van communicatie. Het zijn handige middelen om in te zetten om burgers te betrekken bij ruimtelijke planvorming.

Nu de mogelijkheid bestaat voor iedereen om z’n stem te laten horen, groeit ook de behoefte om gehoord te worden. Om deel te mogen nemen aan het debat en aan de agendabouw (horizontalisering). Dit levert voor de overheid, die zo gewend is om te werken via tussenorganisaties (belangenverenigingen, pers, etc.), nieuwe uitdagingen en vragen op: hoe om te gaan met al die individuen en meningen? Maar het levert ook kansen op, namelijk om kennis uit de gehele samenleving aan te boren. Kennis die voorheen onbereikbaar en dus niet beschikbaar was. Het is dus van belang dat bestuurders het gebruik van nieuwe media stimuleren om op nieuwe en innovatieve manieren burgers te informeren, plannen te ontwikkelen en beleid te maken.

Al sinds de mens zich begon te organiseren in steden, hebben we een idee over hoe de steden van de toekomst eruit komen te zien. In de recente geschiedenis hebben de wetenschap en sience-fiction de steden van morgen voorspeld en voorgesteld. Deze toekomst visies leken ons een paar belangrijke ontwikkelingen te beloven, namelijk een zee van wolkenkrabbers, vliegende auto’s en instant communicatie via kleine apparaten en alomtegenwoordige digitale displays.

Terwijl de vliegende auto’s een fantasie blijven, en de meeste van ons nog steeds niet leven in wolkenkrabbers (behalve misschien in Shanghai), is de voorspelde toekomst van instant communicatie werkelijkheid geworden.

Apparaten aangedreven door krachtige microprocessoren die passen in de palm van uw hand? Check. Draadloze communicatie met bijna iedereen in de wereld? Check. Touchscreens? Check. Deze nieuwe vormen van digitale interactie zijn een transformatie van bijna elk aspect van onze samenleving met inbegrip van de stedelijke omgeving.

De laatste grote technologische vooruitgang die steden hervormde was de auto (sommigen beweren dat het de lift). In beide gevallen opnieuw vormen deze technologieën de fysieke aspecten van het leven in steden, in hoeverre een persoon zou kunnen reizen of hoe hoog een gebouw zou kunnen zijn. Maar het basisprincipe van de manier waarop steden werkte is hetzelfde gebleven. Wat er anders is aan het informatie tijdperk dat werd ingeluid door persoonlijke computers, mobiele telefoons en het internet. Er is de mogelijkheid om de sociale organisatie van de steden een nieuwe vorm te geven en burgers de kennis en instrumenten te geven om actief deel te nemen in het beleid, planning en het beheer van steden. Een goed voorbeeld is de digitaliseringslag die de ruimtelijke ordening onlangs heeft gemaakt.
Veel stedenbouwers, beleidsmakers en bestuurders erkennen nu het buitengewone potentieel van deze nieuwe instrumenten van communicatie. Het zijn handige middelen om in te zetten om burgers te betrekken bij ruimtelijke planvorming.

Nu de mogelijkheid bestaat voor iedereen om z’n stem te laten horen, groeit ook de behoefte om gehoord te worden. Om deel te mogen nemen aan het debat en aan de agendabouw (horizontalisering). Dit levert voor de overheid, die zo gewend is om te werken via tussenorganisaties (belangenverenigingen, pers, etc.), nieuwe uitdagingen en vragen op: hoe om te gaan met al die individuen en meningen? Maar het levert ook kansen op, namelijk om kennis uit de gehele samenleving aan te boren. Kennis die voorheen onbereikbaar en dus niet beschikbaar was. Het is dus van belang dat bestuurders het gebruik van nieuwe media stimuleren om op nieuwe en innovatieve manieren burgers te informeren, plannen te ontwikkelen en beleid te maken.

Door: 

It's very calm over here, why not leave a comment?

Leave a Reply




Instagram